0641543070 mail@freddaane.nl

Ik word elke dag wakker met de man in mijn hoofd die nu, gescheiden door formica, tegenover me zit. Zijn duim beroert zijn blauwe BIC.
Klik. Klik. Klik.
’s Nachts heb ik uitgelegd hoe ik begon bij BV De Uitkomst, in financieringen & verzekeringen en hoe ik  de schoonheid van het dubbel boekhouden ontdekte.
‘Daar komen we niet verder mee,’ zei hij na een enkele minuut en keek me strak aan.
Mijn ogen dwaalde naar een vlek op zijn rode trui: erwtensoep. Ik vertelde hem dat ik 58 jaar ben en mijn werk moet combineren met mantelzorg…
Klik. Klik. Klik.
…dat ik hooguit 24 uur per week kan werken omdat ik anders bezwijk.
En daar komen we volgens de man die in mijn hoofd zit niet verder mee.Uit onderzoek blijkt dat voor een grote groep mensen zijn, waarmee ‘we’ niet verder komen, zo’n 450.000. Eén op de tien zit langer dan vijftien jaar in de bijstand op het sociale minimum, vooral 45-plussers en laagopgeleiden. Werken naar vermogen lijkt ver weg.We zijn ver verwijderd van het beeld dat de commissie-Bakker in 2008 schetste. Die voorspelde, net voor het uitbreken van de economische crisis, dat er werk voor iedereen was, dat er grote krapte zou ontstaan. Dat was in de tijd dat we ook dachten dat als we het systeem zouden verbeteren er minder mensen gebruik zouden hoeven maken van een uitkering.

De Volkskrant, dinsdag 5 april

Paas maakt zich zorgen over de manier waarop de Haagse politiek zich bezighoudt met de Participatiewet. Hij merkt op dat landelijke politiek bij wet probeert af te dwingen dat gedecentraliseerde taken op oude manieren worden uitgevoerd en zodoende een race to the bottom ontstaat. Journalist Nanda Troost citeert Paas enkele keren. Twee van zijn uitspraken zijn hier vermeld. Ik vind het belangrijk dat Paas opmerkt dat hij zich verzet tegen de gedachte dat succes een keuze is geworden en werkloosheid en problemen dus je eigen schuld zijn. Ook ik verzet me tegen die gedachte; mijn eigen succes valt net zo gemakkelijk te verklaren met toevalsfactoren als met de keuzen die ik heb gemaakt. Net als Paas vindt ik ook dat er barrières moeten worden geslecht om mensen een kans te geven op de arbeidsmarkt. Dat vergt inderdaad persoonlijke benaderingen en maatwerk, en handelingsvrijheid en geld zijn daarvoor inderdaad essentieel.

Ondertussen is ons mensbeeld er de afgelopen zeven jaar niet fraaier op geworden. Succes is een keuze geworden en werkloosheid en problemen dus je eigen schuld. Daar verzet ik me tegen. Waarom ben je op je 45ste te oud voor de arbeidsmarkt en maak je daardoor geen schijn van kans? Om die barrières te slechten moeten gemeenten mensen persoonlijk en op maat naar werk kunnen begeleiden. Handelingsvrijheid en geld zijn daarvoor essentieel. Zeker op een arbeidsmarkt waar 600 duizend mensen vechten om 100 duizend vacatures en veel werkzoekenden betere papieren hebben dan mensen in de bijstand. Want werk – ook vrijwilligerswerk – gaat om zoveel meer. Het is voor veel mensen de basis voor het terugkrijgen van je leven.