0641543070 mail@freddaane.nl

Ik had niet gedacht dat ik hier zou staan, toen ik vorig jaar zomer aanschoof bij de programmacommissie. Allereerst niet, omdat ik mezelf wel een sociaaldemocraat voel, maar nooit als PvdA’er had gezien.
Ook niet, omdat ik als kritisch lid, aanvaringen had met sommigen van jullie en gemiste kansen met anderen. Maar toch is het zo. Ik sta hier wel, en dat is niet zomaar wat. Niet om mij, maar om het tijdsgewricht waar we nu met z’n allen inzitten.

Ik hoef niemand hier te vertellen dat we in de knel zitten, dat de PvdA het moeilijk heeft. Ieder van jullie voelt de pijn in z’n hart als er een collega-lid in de krant staat. Als er hele groepen worden bevooroordeeld over anderen die zich niet kunnen laten vertegenwoordigen. Maar er is iets bijzonders aan het gebeuren. Er staan als het ware bijzondere sterren op één lijn. U bent getuige van een samenloop van twee generaties. Ik zal dit toelichten.

Sommige leden hebben mij verweten dat ik al maar studeer, dat ik niet gezellig ben, dat ik te hoge verwachtingen heb en iets aan mijn houding moet doen. Tja. Maar weet u, het komt voort uit een urgentie die ik voel. Een urgentie om de wereld om mij heen te begrijpen, er grip op te krijgen en ‘m aan te pakken.
Mijn kinderen en kleinkinderen zullen opgroeien in een wereld die er, door de veranderingen in het klimaat, anders uit ziet dan deze. Bovendien heeft die klimaatverandering een sterke invloed om alles om ons heen:
wie hier wonen, wat wij doen, wat we eten en wie we zijn. De verandering heeft invloed op grote dingen: de inkomensverdeling, migratie en economie. Maar ook op onze huizen en onze gezondheid.

Maar het bijzondere is als volgt. Mijn generatie, die zich ondanks onze onzekere situatie zich met hart en ziel wil inzetten, ontmoet een andere.
Ik ontmoette leden die met een twinkeling in hun ogen vertellen over Jan Schaeffer, over socialisme, over rechtvaardigheid en over verheffing.
Ik spreek met Jan Pronk over mijn vakgebied: de internationale economie en zie hem stralen. Hem beseffen dat er hoop is. Dat wij, onze generatie, de idealen, de kennis en de inzet van zijn generatie weer oppakken.
Ik was voor het eerst in mijn leven op het PvdA congres en zong daar mee met de Internationale, stiekem met tranen in mijn ogen. Niet omdat het nu zo’n ontroerend mooie tekst is, maar omdat ik besefte: hier kan ik staan, klaar om het over te nemen van hen die mij voorgingen. Ik sta hier, op de schouders van reuzen.

Mirjam van Doorn
11 januari 2018